تاریخ انتشار: ٢٠ آذر ١٣٨٨
پارلماننیوز: در هفته جاری انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران همزمان با روز دانشجو در روزهای 17آذر و 18 آذر از آن اقدام به صدور دو بیانیه کردهاند، که با توجه به فضای بسته رسانهای، این بیانیهها امکان رسانهای شدن نیافتند.
پایگاه خبری فراکسیون خط امام(ره)مجلس«پارلماننیوز»، این دو بیانیه را منتشر میکند.
الملک یبقی مع الکفر و لایبقی مع الظّلم
بیانیه انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران
پیرامون تکرار اتفاقات تلخ 16 آذر 32در پنجاه و ششمین سالگرد آن
شانزدهم آذرماه هر سال یادآور شهادت سه آذر اهورایی جنبش دانشجویی حقطلب ایران مصطفی بزرگنیا، آذر شریعترضوی و احمد قندچی در شانزدهم آذرماه سال سیاه 1332 یعنی نزدیک به چهار ماه پس از کودتای ننگین 28 مرداد است. کسانی که بدون ترس از جان خود در برابر مأموران رژیم ستمشاهی ایستادند و با شهامتی مثالزدنی انزجار خود را از شخص اوّل مملکت و قدرتهای نفرتانگیز حامیاش فریاد زدند. شهامتی که باعث شد نام این سه تن برای همیشه در ذهن دانشگاهیان ایران باقی بماند و آنها را دانشجویان همیشة دانشگاه تهران نگه دارد.
شانزدهم آذر امسال را امّا در حالی پشت سر گذاشتیم که اتّفاقات بینظیری در تاریخ دانشگاه در این روز رخ داد. اگر در شانزدهم آذر 32 این مأموران مزدور حکومت بودند که به زور اسلحه به دانشگاه ریختند و حرمت نهاد مقدّس دانشگاه را شکستند، امسال امّا این مسئولان دانشگاه تهران بودند که با علم به تمام اتّفاقاتی که ممکن است بیفتد، اجازه ورود گروههای مختلفی از غیر دانشجویان طرفدار دولت را از پایگاهها و پادگانها به دانشگاه صادر کردند. این افراد که با بیش از پانزده اتوبوس و مینیبوس از نقاط مختلف شهر تهران به دانشگاه آورده شده بودند با کارتهایی که روی آنها عنوان «جشن الغدیر» حک شده بود، وارد دانشگاه شدند. در شرایطی که در هر یک از درهای ورودی دانشگاه نیروهای متعدّد انتظامات به کرّات کارتهای دانشجویان را بررسی میکردند و حتّی مانع ورورد دانشجویان فاقد کارت با هولوگرام جدید میشدند، این افراد که از لحاظ ظاهری به صورت مشخصی با دانشجویان تفاوت داشتند، به راحتی وارد دانشگاه میشدند.
دیروز دانشگاه تهران شاهد حضور نیروهایی بود که مجهز به گاز اشکآور، گاز فلفل، باتوم الکتریکی، چماق، چاقو و میلگرد بودند و بیرحمانه به دانشجویان حمله میبردند و از همه این ابزارها که انحصار استفاده برخی از انها در دست نیروهای امنیتی و انتظامی است، بر علیه دانشجویان استفاده کردند و نهایتا پس از قربانی کردن مذهب و عدالت و انسانیت، معاویه وار، نماز فتح خواندند.
دیروز برای اولین بار در سر در دانشگاه تهران مذهب در قالب پارچه سفید و بزرگ تبریک عید غدیر، ابزاری شد برای پنهان کردن انبوه نیروهای نظامی از چشم مردم تا مبادا مردم محاصره فرزندانشان در چنگال نیروهای امنیتی و انتظامی را ببینند.
دیروز دانشگاه تهران شاهد انتقال سرکوب خیابانی مردم به دانشگاه و اقدام عملی برای حذف فرزندان ملت بود.
دیروز دانشگاه تهران شاهد ضرب و شتم و بازداشت فرزندان خود، تنها به جرم حضور در دانشگاه در روز «دانشجو» بود.
دیروز دانشگاه تهران، شاهد بود که چگونه نیروهایی معلومالحال به دفتر انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده فنی یورش برده، اعضای انجمن را مورد ضرب و شتم قرار داده، اموال انجمن را تخریب کرده (به راستی مگر اموال انجمن اسلامی و شیشه های دانشگاه اموال عمومی نیست؟) و بیمهابا بر فراز دانشکده فنی پرچم فتح به اهتزاز درآوردند.
دیروز دانشگاه تهران شاهد آن بود که چگونه با وانت و بلندگو وارد دانشگاه شدند و نوحه خواندند و سینه زدند؛ چگونه بر پیکره زخمی دانشگاه زخمی چندباره زدند و فرزندان ملت را آماج چکمههای خود قرار دادند.
دیروز دانشگاه تهران شاهد آن بود که چگونه اهمال در برخورد سخت و قاطع با آمران حمله به کوی دانشگاه در 18 تیر 1378 و پس از آن 25 خرداد 1388، مسئولین و نیروهای خشونت طلب و سرکوبگر را در حمله به حریم دانشگاه و شکستن حرمت شهدای دانشجو در روز دانشجو جری کرده است.
دیروز دانشگاه تهران شاهد دانشجویانی بود که علیرغم همه تهدیدها و همه تدبیرها برای خالی کردن صحن دانشگاه از حضور آنها به صورت کاملا خودجوش به رسالت تاریخی خود یعنی فریادکردن ظلم و بیعدالتی عمل کردند و نشان دادند که حقیقتا دانشگاه زنده است و زنده خواهد ماند تا همچون همیشه ندای آرمانخواهی و عدالتطلبی و آزادیخواهی ملت ایران باشد.
دیروز دانشگاه تهران شاهد آن بود که علیرغم آن هم برخورد امنیتی و انضباطی و قضایی در طول چند ماه گذشته و آن همه محروم از تحصیل و ممنوع الورود و ... ، هیچ تسلیم و مرعوب نشده است و همچنان عدالت علوی را فریاد میکند.
هیچ وجدان بیداری برنمیتابد که این جماعت برای جشن غدیر مولای متقیان آمدهاند، چرا که رهروان آن امام همام هیچگاه جواب سخن را با دشنام و حمله و سلاح ندادند و نمیدهند و هیچ کسی باور نمیکند که به گفتة برنامة دروغپراکن بیستوسی این هیئت آشوبگر برای آمریکاستیزی آمده باشند، چراکه استکبارستیزی با استکبارآفرینی جور درنمیآید و آمریکاستیز هرگز دانشجویان بیدفاع را در خانة خودشان مورد ضربوشتم قرار نمیدهد. اینان آمده بودند تا به تأسّی از سردستههای خودشان در بیرون از دانشگاه دانشجویان دختر و پسر را کتک بزنند و آنان را بترسانند؛ بلکه صدایشان در گلو خفه شود، غافل از اینکه «یرِیدُونَ أَن یطْفِؤُواْ نُورَ اللّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَیأْبَى اللّهُ إِلاَّ أَن یتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ» (همواره میخواهند نور خدا را با سخنان باطل [و تبلیغاتِ بىپایه] خود خاموش كنند: ولى خدا جز اینكه نور خود را كامل كند، نمیخواهد، هر چند كافران خوش نداشته باشند. (سوره توبه، آیه 32)) باز هم به بیراهه رفتند و این درمان درد نیست.
خطابمان به همة مسئولان است؛ آنهایی که در رسیدگی به پروندهی کوی دانشگاه اهمال کردند و کار را به جایی رساندند که اگر دیروز در ظلمت شب به دانشجویان حمله میکردند و همه ابا داشتند که مسئولیتش را بپذیرند و هر کس مسئولیت را به دیگری حواله میکرد، اما امروز به جایی رسیدند که در روز روشن به خانهی دانشجویان حمله میکنند و به نام دانشجو در روز دانشجو، دانشجوی مظلوم حقیقی را مورد ضربوشتم قرار میدهند و دانشگاه را هتک حرمت مینمایند و مسئولیتش را نیز با افتخار میپذیرند.
این هم نشان لیاقتی دیگر بر سینة بیکفایت مدیریت دولت حاضر که در روز دانشجو دانشجویان را زدند و تاریخ را دوباره تکرار کردند. به راستی آیا این همه هزینه و از دست دادن همین یک ذرّه اعتماد باقیمانده را برای بهدستآوردن چند دقیقه برنامة تلویزیونی و چند عکس فدا میکنید؟ شمایی که به آسانی آبروی مؤمنان را میریزید و به آنها افترا و بهتان میزنید و دروغ میگویید، اگر بیست نفر هم جمع میکردید میتوانستید در این روزگاری که همة رسانههای ملّی منحصر به شماست آن را طوری جلوه دهید که هزاران نفر بودهاند.
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علومپزشکی تهران با محکوم کردن این حرکت شنیع گروهی بینامونشان که بسیاری از آنها اصولاً دانشجوی دانشگاه تهران نبودند و بدون مجوز اقدام به برگزاری تجمّع و حمله به دانشجویان کردند، مسئولیت تمام این بیحرمتی به دانشجویان را به طور مستقیم متوجه مسئولان دانشگاه تهران و شخص فرهاد رهبر میداند که زمینة حضور جمعی از افراد غیردانشجو را در روز دانشجو فراهم کرده است. افرادی که با خود اسپری فلفل و باتوم و میلگرد برای ضربوشتم دانشجویان وارد دانشگاه کردند، افرادی که مسجد دانشگاه را هم بلد نبودند، افرادی که هیچ وقت در دانشگاه نماز نخواندهاند تا قبله را بلد باشند و افرادی که از هیچ توهین و خشونتی ابا ندارند. آقای رهبر که در اظهارات برخی فرماندهان نظامی تهران اخیراً به عنوان کسی که درخواست ورود نیروهای نظامی به کوی دانشگاه را در واقعة أسفبار 25 خرداد داده بود، مطرح شده این بار نیز اگر نگوییم خود به قصد انتقامگیری از دانشجویان این جمعیت را سازماندهی کرده یا با طرح «سرکوب از درون» افراطیان در برابر دانشجویان در روز دانشجو همدست بوده است، در خوشبینانهترین تحلیل با بیمبالاتی دانشجویان را در معرض خطر قرار داد. گویی تا روزی که فرهاد رهبر رئیس دانشگاه تهران است، کسی روز خوش نخواهد دید.
لذا انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علومپزشکی تهران مصرّانه خواهان استعفای فرهاد رهبر و رسیدگی به اتّهامات وی در یک دادگاه صالح است و حضور چنین افراد دارای سوءنیتی را که همه چیز را با دید امنیتی میبینند، بیش از این در رأس دانشگاه تهران به صلاح نمیبیند.
پارلماننیوز: در هفته جاری انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران همزمان با روز دانشجو در روزهای 17آذر و 18 آذر از آن اقدام به صدور دو بیانیه کردهاند، که با توجه به فضای بسته رسانهای، این بیانیهها امکان رسانهای شدن نیافتند.
پایگاه خبری فراکسیون خط امام(ره)مجلس«پارلماننیوز»، این دو بیانیه را منتشر میکند.
الملک یبقی مع الکفر و لایبقی مع الظّلم
بیانیه انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران
پیرامون تکرار اتفاقات تلخ 16 آذر 32در پنجاه و ششمین سالگرد آن
شانزدهم آذرماه هر سال یادآور شهادت سه آذر اهورایی جنبش دانشجویی حقطلب ایران مصطفی بزرگنیا، آذر شریعترضوی و احمد قندچی در شانزدهم آذرماه سال سیاه 1332 یعنی نزدیک به چهار ماه پس از کودتای ننگین 28 مرداد است. کسانی که بدون ترس از جان خود در برابر مأموران رژیم ستمشاهی ایستادند و با شهامتی مثالزدنی انزجار خود را از شخص اوّل مملکت و قدرتهای نفرتانگیز حامیاش فریاد زدند. شهامتی که باعث شد نام این سه تن برای همیشه در ذهن دانشگاهیان ایران باقی بماند و آنها را دانشجویان همیشة دانشگاه تهران نگه دارد.
شانزدهم آذر امسال را امّا در حالی پشت سر گذاشتیم که اتّفاقات بینظیری در تاریخ دانشگاه در این روز رخ داد. اگر در شانزدهم آذر 32 این مأموران مزدور حکومت بودند که به زور اسلحه به دانشگاه ریختند و حرمت نهاد مقدّس دانشگاه را شکستند، امسال امّا این مسئولان دانشگاه تهران بودند که با علم به تمام اتّفاقاتی که ممکن است بیفتد، اجازه ورود گروههای مختلفی از غیر دانشجویان طرفدار دولت را از پایگاهها و پادگانها به دانشگاه صادر کردند. این افراد که با بیش از پانزده اتوبوس و مینیبوس از نقاط مختلف شهر تهران به دانشگاه آورده شده بودند با کارتهایی که روی آنها عنوان «جشن الغدیر» حک شده بود، وارد دانشگاه شدند. در شرایطی که در هر یک از درهای ورودی دانشگاه نیروهای متعدّد انتظامات به کرّات کارتهای دانشجویان را بررسی میکردند و حتّی مانع ورورد دانشجویان فاقد کارت با هولوگرام جدید میشدند، این افراد که از لحاظ ظاهری به صورت مشخصی با دانشجویان تفاوت داشتند، به راحتی وارد دانشگاه میشدند.
دیروز دانشگاه تهران شاهد حضور نیروهایی بود که مجهز به گاز اشکآور، گاز فلفل، باتوم الکتریکی، چماق، چاقو و میلگرد بودند و بیرحمانه به دانشجویان حمله میبردند و از همه این ابزارها که انحصار استفاده برخی از انها در دست نیروهای امنیتی و انتظامی است، بر علیه دانشجویان استفاده کردند و نهایتا پس از قربانی کردن مذهب و عدالت و انسانیت، معاویه وار، نماز فتح خواندند.
دیروز برای اولین بار در سر در دانشگاه تهران مذهب در قالب پارچه سفید و بزرگ تبریک عید غدیر، ابزاری شد برای پنهان کردن انبوه نیروهای نظامی از چشم مردم تا مبادا مردم محاصره فرزندانشان در چنگال نیروهای امنیتی و انتظامی را ببینند.
دیروز دانشگاه تهران شاهد انتقال سرکوب خیابانی مردم به دانشگاه و اقدام عملی برای حذف فرزندان ملت بود.
دیروز دانشگاه تهران شاهد ضرب و شتم و بازداشت فرزندان خود، تنها به جرم حضور در دانشگاه در روز «دانشجو» بود.
دیروز دانشگاه تهران، شاهد بود که چگونه نیروهایی معلومالحال به دفتر انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده فنی یورش برده، اعضای انجمن را مورد ضرب و شتم قرار داده، اموال انجمن را تخریب کرده (به راستی مگر اموال انجمن اسلامی و شیشه های دانشگاه اموال عمومی نیست؟) و بیمهابا بر فراز دانشکده فنی پرچم فتح به اهتزاز درآوردند.
دیروز دانشگاه تهران شاهد آن بود که چگونه با وانت و بلندگو وارد دانشگاه شدند و نوحه خواندند و سینه زدند؛ چگونه بر پیکره زخمی دانشگاه زخمی چندباره زدند و فرزندان ملت را آماج چکمههای خود قرار دادند.
دیروز دانشگاه تهران شاهد آن بود که چگونه اهمال در برخورد سخت و قاطع با آمران حمله به کوی دانشگاه در 18 تیر 1378 و پس از آن 25 خرداد 1388، مسئولین و نیروهای خشونت طلب و سرکوبگر را در حمله به حریم دانشگاه و شکستن حرمت شهدای دانشجو در روز دانشجو جری کرده است.
دیروز دانشگاه تهران شاهد دانشجویانی بود که علیرغم همه تهدیدها و همه تدبیرها برای خالی کردن صحن دانشگاه از حضور آنها به صورت کاملا خودجوش به رسالت تاریخی خود یعنی فریادکردن ظلم و بیعدالتی عمل کردند و نشان دادند که حقیقتا دانشگاه زنده است و زنده خواهد ماند تا همچون همیشه ندای آرمانخواهی و عدالتطلبی و آزادیخواهی ملت ایران باشد.
دیروز دانشگاه تهران شاهد آن بود که علیرغم آن هم برخورد امنیتی و انضباطی و قضایی در طول چند ماه گذشته و آن همه محروم از تحصیل و ممنوع الورود و ... ، هیچ تسلیم و مرعوب نشده است و همچنان عدالت علوی را فریاد میکند.
هیچ وجدان بیداری برنمیتابد که این جماعت برای جشن غدیر مولای متقیان آمدهاند، چرا که رهروان آن امام همام هیچگاه جواب سخن را با دشنام و حمله و سلاح ندادند و نمیدهند و هیچ کسی باور نمیکند که به گفتة برنامة دروغپراکن بیستوسی این هیئت آشوبگر برای آمریکاستیزی آمده باشند، چراکه استکبارستیزی با استکبارآفرینی جور درنمیآید و آمریکاستیز هرگز دانشجویان بیدفاع را در خانة خودشان مورد ضربوشتم قرار نمیدهد. اینان آمده بودند تا به تأسّی از سردستههای خودشان در بیرون از دانشگاه دانشجویان دختر و پسر را کتک بزنند و آنان را بترسانند؛ بلکه صدایشان در گلو خفه شود، غافل از اینکه «یرِیدُونَ أَن یطْفِؤُواْ نُورَ اللّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَیأْبَى اللّهُ إِلاَّ أَن یتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ» (همواره میخواهند نور خدا را با سخنان باطل [و تبلیغاتِ بىپایه] خود خاموش كنند: ولى خدا جز اینكه نور خود را كامل كند، نمیخواهد، هر چند كافران خوش نداشته باشند. (سوره توبه، آیه 32)) باز هم به بیراهه رفتند و این درمان درد نیست.
خطابمان به همة مسئولان است؛ آنهایی که در رسیدگی به پروندهی کوی دانشگاه اهمال کردند و کار را به جایی رساندند که اگر دیروز در ظلمت شب به دانشجویان حمله میکردند و همه ابا داشتند که مسئولیتش را بپذیرند و هر کس مسئولیت را به دیگری حواله میکرد، اما امروز به جایی رسیدند که در روز روشن به خانهی دانشجویان حمله میکنند و به نام دانشجو در روز دانشجو، دانشجوی مظلوم حقیقی را مورد ضربوشتم قرار میدهند و دانشگاه را هتک حرمت مینمایند و مسئولیتش را نیز با افتخار میپذیرند.
این هم نشان لیاقتی دیگر بر سینة بیکفایت مدیریت دولت حاضر که در روز دانشجو دانشجویان را زدند و تاریخ را دوباره تکرار کردند. به راستی آیا این همه هزینه و از دست دادن همین یک ذرّه اعتماد باقیمانده را برای بهدستآوردن چند دقیقه برنامة تلویزیونی و چند عکس فدا میکنید؟ شمایی که به آسانی آبروی مؤمنان را میریزید و به آنها افترا و بهتان میزنید و دروغ میگویید، اگر بیست نفر هم جمع میکردید میتوانستید در این روزگاری که همة رسانههای ملّی منحصر به شماست آن را طوری جلوه دهید که هزاران نفر بودهاند.
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علومپزشکی تهران با محکوم کردن این حرکت شنیع گروهی بینامونشان که بسیاری از آنها اصولاً دانشجوی دانشگاه تهران نبودند و بدون مجوز اقدام به برگزاری تجمّع و حمله به دانشجویان کردند، مسئولیت تمام این بیحرمتی به دانشجویان را به طور مستقیم متوجه مسئولان دانشگاه تهران و شخص فرهاد رهبر میداند که زمینة حضور جمعی از افراد غیردانشجو را در روز دانشجو فراهم کرده است. افرادی که با خود اسپری فلفل و باتوم و میلگرد برای ضربوشتم دانشجویان وارد دانشگاه کردند، افرادی که مسجد دانشگاه را هم بلد نبودند، افرادی که هیچ وقت در دانشگاه نماز نخواندهاند تا قبله را بلد باشند و افرادی که از هیچ توهین و خشونتی ابا ندارند. آقای رهبر که در اظهارات برخی فرماندهان نظامی تهران اخیراً به عنوان کسی که درخواست ورود نیروهای نظامی به کوی دانشگاه را در واقعة أسفبار 25 خرداد داده بود، مطرح شده این بار نیز اگر نگوییم خود به قصد انتقامگیری از دانشجویان این جمعیت را سازماندهی کرده یا با طرح «سرکوب از درون» افراطیان در برابر دانشجویان در روز دانشجو همدست بوده است، در خوشبینانهترین تحلیل با بیمبالاتی دانشجویان را در معرض خطر قرار داد. گویی تا روزی که فرهاد رهبر رئیس دانشگاه تهران است، کسی روز خوش نخواهد دید.
لذا انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران و علومپزشکی تهران مصرّانه خواهان استعفای فرهاد رهبر و رسیدگی به اتّهامات وی در یک دادگاه صالح است و حضور چنین افراد دارای سوءنیتی را که همه چیز را با دید امنیتی میبینند، بیش از این در رأس دانشگاه تهران به صلاح نمیبیند.